“Zo snel zoveel slechter, dat hadden wij geen van beiden verwacht.”

Voor mevrouw Everts wordt de zorg voor haar man die Parkinson heeft steeds zwaarder. Wanneer meneer Everts hulp voor haar vraagt, is zij helemaal óp. We regelen zorg voor hem én haar.

Helga Neessen - 20 augustus 2015

Parkinson bij een veertiger

Wanneer mevrouw Brugmans en meneer Evers elkaar ontmoeten en verliefd worden op elkaar, is er nog weinig te merken van zijn Parkinson. Ze zijn in de veertig en genieten van elkaar en het leven. Het stel gaat graag op wandelvakantie in mooie berggebieden binnen en buiten Europa.

Veel sneller dan verwacht, begint meneer klachten te krijgen. In eerste instantie vooral motorisch zoals ongecontroleerd trillen, en moeite met lopen en praten. Gaandeweg merkt mevrouw dat haar partner afvlakt, meervoudige taken niet meer overziet en steeds vaker neerslachtig is.

De zorg wordt te zwaar

Op het moment dat meneer Everts het CZ Zorgteam mailt, is de emmer eigenlijk al overgelopen. “Anneke is helemaal op en moet zo snel mogelijk ontlast worden,” schrijft meneer.

“Als je ons samen over straat ziet lopen, lijkt er voor de buitenwereld niks aan de hand. Maar het kan echt niet langer doorgaan zo. Ik wil mijn eigen leven terug,” vertelt mevrouw wanneer ik de twee thuis bezoek. Ze heeft er zichtbaar moeite mee om hardop te zeggen dat ze hulp nodig heeft.

De wederkerigheid is verdwenen

“Wat de situatie extra moeilijk maakt is dat de persoon van wie je zielsveel houdt, nooit meer eens vraagt hoe ík me voel, hoe het met míj gaat. De wederkerigheid is verdwenen.” Tijdens ons gesprek vertellen ze over hun besluit dat Frans in een zorginstelling gaat wonen. Ik kan mij nauwelijks een voorstelling maken van hoe zwaar die beslissing moet zijn geweest.

De hele dag zorgregisseur

“Sinds Frans hulp nodig heeft bij het aanbrengen van een bepaalde dagstructuur, ben ik eigenlijk 24/7 met hem bezig. Ik voel me een soort regisseur. Als ik hem bijvoorbeeld niet stimuleer om bepaalde activiteiten te ondernemen of afspraken met vrienden te maken, komt hij zelf tot niks.”
Ik begrijp van mevrouw dat het zelfs zo is dat wanneer meneer bijvoorbeeld met de trein een bezoek brengt aan een vriend in Amsterdam, zij hem tijdens de reis moet herinneren om te lunchen omdat hij het anders vergeet. Niet vreemd dus dat de weekendjes weg met haar beste vriendin het gewenste effect al niet meer hebben. “Twee, drie dagen Amsterdam of Maastricht zijn onvoldoende om los te komen en te ontspannen,” vertelt mevrouw.

Aanleunwoning onder continue toezicht

We spreken af dat ik ga helpen bij het vinden en organiseren van een geschikte aanleunwoning in de buurt – mevrouw blijft in het huidige appartement – waar meneer zelfstandig onder continue toezicht kan wonen. Gezien zijn aandoening én jonge leeftijd blijkt dat best een uitdaging. Daarnaast neemt mevrouw op mijn advies contact op met haar huisarts; uit het consult volgt een doorverwijzing naar een counselor die haar (psychische) ondersteuning kan bieden bij haar herstel.

Spoedaanvraag Wet langdurige zorg

Mede dankzij de samenwerking met betrokken MEE-consulente en fysiotherapeut, ligt er inmiddels een spoedaanvraag voor een indicatie Wet langdurige zorg waarmee de gewenste woonvoorziening geregeld kan worden. “Alleen had ik dit echt niet voor elkaar gekregen. Ik zou niet hebben geweten waar te beginnen. Erg prettig om eindelijk een luisterend oor te vinden van iemand die goede adviezen geeft en ook nog eens heel praktisch de boel voor je uitzoekt en op een rij zet.”

In verband met privacy zijn de persoonlijke gegevens van de verzekerde in dit blog gefingeerd.

Zorgt u ook voor uw partner of voor een andere familielid?

U staat er niet alleen voor. Onze zorgadviseurs helpen u graag met het vinden en organiseren van de beste zorg voor u én uw naaste. Meer weten? Bel (013) 594 91 10 of kijk op Mantelzorg.

Zo snel zoveel slechter, dat hadden wij geen van beide verwacht